L'histoire

Les rats du désert de Churchill en Europe du Nord-Ouest, de la Normandie à Berlin, Patrick Delaforce

Les rats du désert de Churchill en Europe du Nord-Ouest, de la Normandie à Berlin, Patrick Delaforce


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Les rats du désert de Churchill en Europe du Nord-Ouest, de la Normandie à Berlin, Patrick Delaforce

Les rats du désert de Churchill en Europe du Nord-Ouest, de la Normandie à Berlin, Patrick Delaforce

Bien que la 7th Armored Division, ou Desert Rats, soit surtout connue pour son rôle en Afrique du Nord, la division est revenue en Grande-Bretagne à temps pour participer à l'invasion de la Normandie et aux campagnes qui ont suivi. À leur retour en Grande-Bretagne, les hommes de la division ont été accueillis comme des héros, mais comme le livre de Delaforce le montre clairement, leur réputation a été quelque peu ébranlée au début de la Normandie. L'une des forces de ce livre est la volonté de l'auteur de le reconnaître et d'examiner les raisons des performances relativement décevantes de la division à l'été 1944. Un mélange de raisons se dégage, avec une croyance compréhensible que c'était le tour de quelqu'un d'autre de faire les mourants, et un sentiment tout aussi compréhensible de supériorité qui tendait à être perçu comme de l'arrogance parmi les troupes qui s'étaient habituées à la nature moins formelle de l'armée en Afrique du Nord. Delaforce examine également la voie à suivre alors que la division a retrouvé sa forme, en jouant un rôle majeur dans les campagnes qui ont suivi.

Les rats du désert ont combattu dans la plupart des principales batailles du nord-ouest de l'Europe en dehors des débarquements du jour J eux-mêmes, arrivant sur le continent quelques jours après les premiers débarquements. La division a ensuite pris part aux combats dans le Bocage, et aux opérations Goodwood et Spring, les batailles acharnées qui ont aidé à épingler les principales forces allemandes à l'est, et ont aidé les Américains à faire la percée spectaculaire plus à l'ouest qui a mis fin à la campagne de Normandie. Au cours de cette période, la division a commencé à retrouver sa forme et a joué un rôle majeur dans la percée de Normandie, le «Grand Cygne» à travers la France et la libération de certaines parties de la Belgique. Un rôle mineur dans Market Garden a été suivi d'un hiver froid et humide en Hollande, avant les batailles finales de 1945, commençant par la traversée du Rhin et se terminant autour de Hambourg.

Delaforce a produit une œuvre captivante, bien étayée par des récits de première main des combats, nous amenant avec les rats du désert alors qu'ils se sont battus et sont morts lors des dernières campagnes de la guerre contre l'Allemagne.

Chapitres
1 - Les vieux soldats
2 - Moral et réputation
3 - Le rôle d'une division blindée au combat
4 - Arrivée - 'Nous savions que c'était la guerre'
5 - Villers-Bocage - Défaite, nul et victoire
6 - Combats de bocage - « les rapides et les morts »
7 - Opération Goodwood - "Nous sommes dans la mauvaise guerre"
8 - Opération Spring - 'Shell Happy Now'
9 - Opération Bluecoat - 'Marche sur le gaz pour Vire'
10 - Break-out - 'Appuyez et ne dérangez pas'
11 - Le grand cygne - 'Cracking Around'
12 - La Belgique et la libération de Gand - 'un accueil incroyable'
13 - Héros méconnus
14 - Flanc gauche : Opération Market Garden - Septembre/Octobre
15 - Opérations Alan et Don - Fin octobre 'der Moffe Aweg'
16 - Veille sur la Meuse dans le Brabant oriental et le Limbourg
17 - Janvier et Opération Blackcock
18 - L'accalmie avant la tempête
19 - Traversée du Rhin - Opération Pillage
20 - La bataille de la crête d'Ibbenbüren
21 - Poursuite chaude
22 - Le dernier tour - Soulagement du camp de prisonniers de guerre de Fallingbostel
23 - La reddition de Hambourg - 'la puanteur de la mort'
24 - Tour d'horizon final et Journée VE
25 - Parade de la Victoire à Berlin

Auteur : Patrick Delaforce
Édition : Relié
Pages : 2000
Editeur : Pen & Sword Military
Année : 2010 édition de l'original de 1994



Moral et réputation

Le lieutenant-général Brian Horrocks a écrit dans son autobiographie :

Comme les chefs prennent le plus de risques, ils ont malheureusement tendance à devenir les premières victimes et comme de plus en plus d'entre eux sont tués ou disparaissent à l'hôpital, la puissance offensive de leur unité diminue… Le problème de ce qu'on pourrait appeler la psychologie divisionnaire demande une attention constante. en guerre. Une division peut entrer dans sa première bataille bien entraînée et pleine d'enthousiasme mais manquant d'expérience en première ligne [cela s'appliquait certainement à la 11e et aux divisions blindées de la garde]. S'il peut avoir un succès rapide alors qu'il est encore au sommet, il se développera probablement en une magnifique formation de combat. Mais certaines divisions ne se remettent jamais d'une première bataille malheureuse ou d'être laissé dans la file trop longtemps. Décider du bon moment auquel une division doit être retirée de la ligne pour se reposer nécessite un bon jugement de la part d'un commandant supérieur.

En 1944, Winston Churchill écrivit au War Office (CIGS et secrétaire d'État à la Guerre) :

C'est une réflexion douloureuse que probablement pas un homme sur quatre ou cinq qui porte l'uniforme du roi n'entend jamais un sifflement de balle, ou est susceptible d'en entendre un. La grande majorité ne court pas plus de risques que la population civile du sud de l'Angleterre. Il est de mon désagréable devoir de m'attarder sur ces faits. Un groupe d'hommes est renvoyé encore et encore au front, tandis que la grande majorité est tenue à l'écart de tout combat, à leur grand regret [enfin, peut-être !].

Le lieutenant-colonel Mike Carver (qui deviendra le maréchal Lord Carver), lui-même un vétéran du désert commandant le 1er Royal Tank Regiment avec la 7e division blindée, a noté :

Dans les régiments qui avaient été au Moyen-Orient, jusqu'à la moitié et souvent plus que cela le faisaient depuis quatre ans. Beaucoup de ceux qui avaient été courageux comme des lions et étaient toujours prêts à l'être à l'occasion, avaient perdu leurs nerfs - ils y allaient généralement assez tôt - ou avaient un jugement assez astucieux quant aux risques qu'ils pouvaient prendre et avaient encore une assez bonne chance de survivre. .

Les rats du désert, qui étaient extrêmement fatigués par les combats avant le jour J, devaient maintenant faire face à de sévères critiques.

Le lieutenant-général Brian Horrocks, peut-être le commandant de corps le plus compétent de Monty, écrivit plus tard en 1944 :

Une autre caractéristique inquiétante était le manque relatif de succès des vétérans 7th Armored et 51st Highland Divisions. Tous les deux sont revenus plus tard et ont terminé la guerre dans une forme magnifique, mais pendant les combats de Normandie, ils n'étaient pas à leur meilleur… Le signal de danger arrive quand les troupes commencent à dire « Personne d'autre ne mène cette guerre ? 51e division des Highlands, après avoir été honoré au Royaume-Uni, sont venus en Normandie et se sont retrouvés confrontés à un tout autre type de bataille livrée dans des conditions de terrain différentes. Et ils ont commencé à voir les difficultés trop clairement. Un passionné de course a un jour décrit cette condition comme « comme un vieux patineur qui n'ira pas dans la boue ». D'autant plus de crédit à eux qu'ils ont finalement organisé un retour et retrouvé leur forme du Moyen-Orient.

Après que la 11e division blindée du général 'Pip' Roberts ait écrasé 12 milles à travers le front allemand à Caumont en moins de trente-six heures, Monty a écrit au général américain Simpson au début de Bluecoat que la 7e division blindée n'avait tout simplement pas réussi à repousser son bouclier flanquant dans le temps :

Je crains de devoir retirer Erskine de la 7e division blindée. Il ne combattra pas sa division et ne prendra pas de risques. Il était très facile dans le désert d'avoir le nez en sang et bon nombre de personnes en ont eu un. Les anciennes divisions du désert ont tendance à regarder par-dessus leurs épaules et à se demander si tout va bien derrière ou si les flancs sont sécurisés et ainsi de suite. La 7e division blindée est comme ça. Ils veulent un nouveau général qui les conduira tête baissée dans et à travers les brèches déchirées dans la défense ennemie – sans se soucier des flancs ou de quoi que ce soit… Nous voulons maintenant des généraux qui baisseront la tête et iront comme un diable.

Lorsque le major-général G.L. Verney prit le commandement de la division en Normandie le 4 août 1944, il écrivit :

Deux des trois divisions qui sont revenues d'Italie à la fin de 1943, la 7th Armored et la 51st Highland, étaient extrêmement « enflées ». Ils étaient une loi en eux-mêmes : ils pensaient qu'ils avaient besoin n'obéir qu'aux ordres qui leur conviennent. Avant les batailles de Caumont, j'avais été prévenu de surveiller le transport du 7e blindé sur la route – leur discipline de marche était inexistante. Ces deux divisions ont mal fait dès leur débarquement en Normandie. Ils ont largement mérité les critiques qu'ils ont reçues...

Le major-général « Pip » Roberts, qui commandait la fringante 11 e division blindée, le Black Bull, qui a connu un succès remarquable dans la campagne Normandie-Baltique a écrit : « le principe de Monty d'inclure expérimenté formations et unités de la force d'invasion était malsain de bien meilleurs résultats auraient été obtenus si Frais des formations, disponibles en Angleterre, avaient été utilisées à leur place… J'ai remarqué à plusieurs reprises les différences d'élan entre les formations qui combattaient depuis longtemps et celles qui étaient fraîches. » (Lettre à Liddell Hart, 1952.)

Peter Roach a servi dans la troupe de reconnaissance du 1er RTR et a écrit :

Nous étions sûrs de nous, avec un calme intérieur qui passait souvent pour de la vanité, mais c'était tout autre chose. Nous nous étions surtout réconciliés avec notre vie et avec les multiples visages de la mort… Il ne semblait pas avoir besoin d'enthousiasme et d'arrogance. Nous avons pris méchamment à apprendre de nouvelles techniques car nous savions tous que la mort était le lot de chacun de nous, que ce soit dans un avenir proche ou dans notre vieillesse. [Et plus tard] Il y avait le sentiment que parce que nous avions bien fait dans le passé, ce n'était pas une raison pour que nous devions porter le fardeau maintenant. Il y avait trop d'hommes qui en avaient fait assez pour justifier un passage plus facile.

Au cours de la campagne de onze mois, Monty, profondément déçu par la division initiale performances, changeaient fréquemment de « gestion ». Trois GOC, sept commandants de brigade, deux CRA et une centaine d'officiers postés juste avant l'opération Bluecoat – le tout sans grand effet.

Le maréchal Rommel a critiqué l'armée britannique pour toujours couper et changer ses commandants. Il avait probablement raison ! Peter Roach encore : « Le régiment [1 RTR] était fatigué, pourtant comme un vieux cheval de guerre à l'odeur de poudre, il releva la tête et ne se laissera pas distancer.

Au cours des trois premières semaines en Normandie, la division a subi 1 149 pertes.

CHAPITRE TROIS


Les rats du désert de Churchill en Europe du Nord-Ouest (eBook, PDF)

Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein oder registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.

Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein oder registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.

Lorsque Montgomery a pris le commandement avant le jour J, il a rassemblé autour de lui des commandants et des formations qu'il connaissait et en qui il avait confiance. Sans surprise, la 7e division blindée était l'une d'entre elles et elle a été déployée d'Italie en Angleterre. Dans ce beau récit, l'auteur qui a combattu aux côtés des Rats du désert décrit les batailles de la Division depuis les plages, les batailles d'évasion (Goodwood et Bluecoat), la libération du nord de la France et de la Belgique. Après la prise de Gand, il y a eu les longs mois de combats dans le pays de Peel aux Pays-Bas avant l'opération BLACKCOCK, la traversée du Rhin et l'avancée finale dans …mehr


  • Herausgeber &rlm : &lrm Pen & Sword Books Ltd édition illustrée (18. März 2010)
  • Sprache &rlm : &lrm Anglais
  • Gebundene Ausgabe &rlm : &lrm 200 Seiten
  • ISBN-10 &rlm : &lrm 1848841116
  • ISBN-13 &rlm : &lrm 978-1848841116
  • Abmessungen &rlm : &lrm 15,75 x 2,03 x 23,37 cm
  • Amazon Best-seller-Rang: Nr. 2 696 507 à Bücher (Siehe Top 100 à Bücher)
    • Nr. 6 957 à Kriege & Krisen Allgemein (Bücher)
    • Nr. 9 427 à Epoche Zweiter Weltkrieg (Bücher)
    • Nr. 10 051 à Zweiter Weltkrieg (Bücher)

    Spis treści

    Operacja Overlord Edytuj

    Normandzkie miasto Caen było celem 3 Dywizji Piechoty, która wylądowała na plaży Épée 6 czerwca 1944 r. [1] Zdobycie Caen było najbardziej ambitnym celem I Korpusu gen. Johna Crockera Plan operacji Overlrd nakładał na brytyjską 2 Armię gen. Milesa Dempseya zadanie zabezpieczenia miasta, a następnie utworzenia linii frontu od Caumont-l'Éventé na południowy wschód od Caen, zdobywając lotniska i chroniąc lewą je flankę na amery [2] Kontrolowanie Caen i okolic dałoby 2 Armii odpowiednią bazę wypadową do uderzenia na południe w celu zdobycia Falaise, które mogłoby być wykorzystane jako oś obrotu na lewo od frontu kunianckiego, adale Normandii [3] . Teren pomiędzy Caen i Vimont był szczególnie obiecujący, ponieważ był otwarty, suchy i sprzyjał szybkim operacjom ofensywnym. Alianci znacznie przewyższali liczebnie Niemcy w czołgach i pojazdach pancernych, a bitwa mobilna byłaby dla nich korzystna [4] .

    Operacja Perche Edytuj

    Operacja Perch miała stworzyć groźbę brytyjskiego przełamania frontu na południowy wschód od Caen w wykonaniu XXX Korpusu. 50 Dywizja Piechoty Northumbrian wylądowała na plaży Or 6 czerwca i miała szybko przenieść się w głąb lądu oraz zdobyć Bayeux i drogę do Tilly-sur-Seulles [5] [6] . 7 Dywizja Pancerna i 8 Brygada Pancerna miały następnie wyprzedzić 50 Dywizję Northumbrian i przejść z Tilly-sur-Seulles do Mont Pinçon [5] [7] . XXX Korpus wylądował na plaży Gold o godzinie 7:30 w dniu 6 czerwca, oczyścił siedem wyjść z plaży i przeszedł 8 km w głąb lądu. Niemiecki opór w Le Hamel opóźnił jednak jednostkę i uniemożliwił osiągnięcie wszystkich celów dnia lądowania przed zmrokiem [8] . Patrouille dotarły do ​​Bayeux i nawiązały kontakt z kanadyjską 3 Dywizją Piechoty, która wylądowała na plaży Juno na wschodzie [9] [10] . 47 bataillon Royal Marines posunął się na zachód wzdłuż wybrzeża, aby połączyć się z siłami amerykańskimi przemieszczającymi się w głąb lądu z plaży Omaha, ale nie dotarł do Port-en-Bessin 4,8 km-H [8]

    Po południu niemiecki LXXXIV Korpus nakazał swojej grupie bojowej Kampfgruppe Meyer uderzenie na flan 50 Dywizji na północ od Bayeux. W trakcie ataku rozkazano jednak jednemu batalionowi uderzać w kierunku plaży Omaha, osłabiając siłę kontrataku, co było kosztowną porażką [11] . 7 czerwca większość 7 Dywizji Pancernej wylądowała zgodnie z harmonogramem, a XXX Korpus zabezpieczył pozostałe cele D-Day, w tym Bayeux i Port-en-Bessin-Huppain w kierunku plaży Gold, aby powtórzyć kontratak, który również nie powiódł się, a brygada została zniszczona na północ od Bayeux. Niemcy ocalali z dwóch kontrataków zostali wpędzeni do kotła na północ od miasta przez anglo-amerykańskie ataki, chociaż Amerykanie nie wiedzieli, że okrążyli przeciwnika [13] . Z plaży Epée 3 Dywizja Piechoty ze skladu I Korpusu zbliżyła się do Caen, ale odwróciła część jednostek, aby zdobyć Niemieckie pozycje wzdłuż trasie faire miasta o długości 15 km, co zmniejszyło sile ataku Piechoty, jej un towarzysząca 27 Brygada Pancerna została opóźniona z powodu zatłoczenia przyczółka. Dywizja została zatrzymana przed Caen przez 21 Dywizję Pancerną [14] .

    Operacja Wild Oats Edytuj

    9 czerwca dowódca alianckich sił lądowych, gén. Bernard Law Montgomery spotkał się z Dempseyem i Omarem Bradleyem, dowódcą amerykańskiej 1 Armii, po czym zdecydowano, że Caen zostanie zdobyte w ataku okrążającym o kryptonimie operacja Wild Oats [15] . Od wschodu 51 Dywizja Piechoty Highland i 4 Brygada Pancerna I Korpusu miały pomaszerować na wschód z przyczółka 6 Dywizji Powietrznodesantowej nad rzeką Orne i zaatakować w kierunku w na Cagny, 9,7 km XXX Korpus wysłałby na zachód 7 Dywizję Pancerną przez rzekę Odon, aby zajął Évrecy i Wzgórze 112 [16] [17] . 1 Dywizja Powietrznodesantowa miała zostać wtedy zrzucona na spadochronach pomiędzy kleszcze alianckiego ataku lądowego, ale naczelny dowódca sił lotniczych gen. Trafford Leigh-Mallory zastosował weto wobec planu powietrznego jako zbyt ryzykownego dla samolotów transportowych [6] [16] .

    Niemieckie przygotowania obronne Edytuj

    Pod koniec 7 czerwca I Korpus Pancerny SS został przeniesiony z dowództwa 7 Armii do Panzergruppe Ouest gén. Geyra von Schweppenburga [18] . Feldmarsz. Gerd von Rundstedt, najwyższy dowódca sił niemieckich na Zachodzie (OB West), nakazał Panzergruppe Ouest zaplanować kontratak na 10 czerwca. Planifiez dix został anulowany przez feldmarsz. Erwina Rommla, dowódcę Grupy Armii B z powodu braku wystarczającej liczby żołnierzy [19] . Do Normandii zostały przewiezione jednostki niemieckie w celu powstrzymania alianckiej inwazji. I Korpus Pancerny SS składał się z Dywizji Panzer Lehr, jednej z najsilniejszych dywizji armii niemieckiej, 12 Dywizji Pancernej SS „Hitlerjugend” i 21 Dywizji Pancernej [20] . Wiodące elementy Dywizji Panzer Lehr przybyły w nocy 9 czerwca do Tilly-sur-Seulles, tracąc do 200 pojazdów w wyniku ataków powietrznych, przemierzając 140 km od Chartres, ponieważ zostałe na odtyjodwrócon walk in ca Dywizji Northumbrian [21] [22] [23] . Części 12 Dywizji Pancernej SS, 21 Dywizji Pancernej i pozostałości 716 Dywizji Piechoty zostały przeniesione do Caen, naprzeciwko I Korpusu [24] . Przeprowadzono kilka ataków na anglo-kanadyjski przyczółek na północ od Caen [25] [26] . Nous wczesnych godzinach 9 czerwca ocalali z Kampfgruppe Meyer i 30 Brygady Mobilnej wyszli z kotła na północ od Bayeux [13] . Później tego samego dnia XXX Korpus połączył siły z Amerykanami, podczas gdy 50 Dywizja Piechoty Northumberian dotarła na północno-wschodnie obrzeża Tilly-sur-Seulles i napotkała czołgi Dyhrwizji] Panzer Le. Wieczorem Dywizja Panzer-Lehr i 12 Dywizja Pancerna SS zaatakowały brytyjską kompanię piechoty i pokonały ją, jednak następnego dnia rano zostały zmuszone do powrotu [28] .

    XXX Korpus Edytuj

    10 czerwca 7 Dywizja Pancerna przejęła część frontu 50 Dywizji Northumbrian z 56 Brygadą Piechoty na szpicy [29] . Do zmroku 7 Dywizja Pancerna dotarła do północno-zachodnich krańców Tilly-sur-Seulles i następnego dnia przedostała się do wioski, zajmując centralne skrzyżowanie. Dywizja Panzer-Lehr dokonała kilku kontrataków, które wyparły Brytyjczyków, a ataki 50 Dywizji Northumbrian ugrzęzły w bocage [27] [30] . Grupa Armii B planowała wycofać dywizje pancerne stojące przed 2 Armią od 11 czerwca i zastąpić je dywizjami piechoty, aby skoncentrować czołgi na obszarze Carentan i zniwelować dlagrobourgenie. Adolf Hitler anulował jednak plany Rommela i następnego dnia nakazał mu nie wycofywać się, a zamiast tego zwijać aliancki przyczółek ze wschodu na zachód, zaczynając od przyczółka Orne [31] .

    I Korpus Edytuj

    Podczas gdy XXX Korpus zaatakował Tilly-sur-Seulles, natarcie I Korpusu zostało przełożone na 12 czerwca z powodu złej pogody, która opóźniła lądowanie 51 Dywizji Piechoty i 4 Brygady Pancernej [16] Highland 10 czerwca niemieckie czołgi i piechota dokonały kilku ataków na 6 Dywizję Powietrznodesantową na przyczółku Orne, co zapobiegło atakowi brytyjskiemu. Niemcy zostali odparci za pomocą ostrzału artylerii okrętowej, a następnie byli kontratakowani pojmany niemiecki oficer zauważył, że jego « bataillon został praktycznie zniszaczony] dastuczazony. Wieczorem niemiecki atak na Ranville został odparty z wieloma ofiarami po stronie atakujących. Awangarda 51 Dywizji Piechoty Highland przybyła wieczorem i zaatakowała Bréville o świcie, co było kosztowną porażką inne elementy dywizji szybko zabezpieczyły Touffréville [33] . Po południu 11 czerwca Pułk The Queen's Own Rifles of Canada i 1 Pułk Huzarów zaatakowały Le Mesnil-Patry, aby pomóc w natarciu 69 Brygady 50 Dywizji Northumberian, lecz atak okazał się kolejną kosztowną pora [34] 12 czerwca niemieckie kontrataki zostały wyprowadzone z okolic Bréville przeciwko przyczółkowi Orne. Walki trwały cały dzień, a straty po obu stronach były poważne, lecz wieczorem Niemcy wycofali się. Aby zlikwidować lukę w obronie brytyjskiej, podjęto decyzję o zabezpieczeniu Bréville, a 12. bataillon Pułku Spadochronowego zdobył północne podejście do wioski, ale poniósak1919 ż ofiar wiar 160. 51 Dywizji Piechoty Highland przeciwstawiła się 21 Dywizja Pancerna, próbują zepchnąć ją na południe do Sainte Honorine. Ofensywa na wschód od Caen została anulowana 13 czerwca [36] .

    Luka Caumont Edytuj

    Chociaż próba zajęcia Caen została powstrzymana, na prawej flance XXX Korpusu (skrzyżowanie brytyjskiej 2 Armii i amerykańskiej 1 Armii) rozwinęła się możliwość manewru flankującego. Od D-Day Brytyjczycy i Amerykanie zniszczyli pięć niemieckich grup bojowych na tym obszarze, w tym rezerwy LXXXIV Korpusu, pozostawiając jedynie resztki 352 Dywizji Piechoty w sektorze Trévières [–Agy] [13] 352 Dywizja działała od czasu obrony plaży Omaha 6 czerwca i otrzymała przez ten czas niewiele rezerw [7] . Amerykańska 1 i 2 Dywizja Piechoty doprowadziły do ​​upadku lewej flanki 352 Dywizji [37] . W nocy z 9 na 10 czerwca 352 Dywizja otrzymała zgodę na wycofanie się w stronę Saint-Lô, co stworzyło dwunastokilometrową lukę w liniach niemieckich w pobliżu Caumont-l'Éventé [39] . W okolicy pozostał tylko batalion rozpoznawczy 17 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”, który został odłączony, gdy dywizję przeniesiono na zachód w celu przygotowyania wkontro.

    Niemcy planowali użyć 2 Dywizji Pancernej, aby wypełnić lukę, ale 10 czerwca większość dywizji została pobita pomiędzy Amiens i Alençon, dlatego nie spodziewano się. Le général Hans Freiherr von Funck z XLVII Korpusu Pancernego rzucił dywizjonowy bataillon rozpoznawczy do Caumont z rozkazem utrzymania wysoko położonego terenu [40] . Dowódca I Korpusu Pancernego SS, gén. Sepp Dietrich, rozkazał swemu jedynemu dostępnemu w rezerwie 101. batalionowi czołgów ciężkich, aby przesunął się za Dywizję Panzer Lehr i 12 Dywizję Pancerną SS w celu osłonięcia lewej. flanki 2. kompania 101. batalionu pod dowództwem Michaela Wittmanna z pięcioma działającymi czołgami Tygrys, została wysłana na pozycje na południe od punktu 213 pod Villers-Bocage i przybyła tam nia 12 czerwdyca]

    12 czerwca gén. Dempsey spotkał się z gen. Gerardem Bucknallem, dowódcą XXX Korpusu i gen. George'em Erskinem z 7 Dywizji Pancernej nakazał Erskine' owi wycofać się z walki wokół Tilly-sur-Seulles około 2,6 km na wschód od miasta [45] [46] [47] Uważano, że pojawienie się brytyjskich czołgów za Dywizją Panzer Lehr na wzniesieniach okrakiem okrakiem niemieckich linii zaopatrzeniozecko dywizjrowa 49] [50] . Aby wesprzeć manewr flankujący 7 Dywizji Pancernej, 50 Dywizja Piechoty Northumbrian miała kontynuować atak frontalny przeciwko Dywizji Panzer Lehr wokół Tilly-sur-Seulles [51] . Amerykański V Korpus ruszyłby w tym samym czasie: 1 Dywizja Piechoty, aby zdobyć Caumont i pobliskie wzniesienia, a 2 Dywizja Piechoty, by posunąć się w stronę Saint-Lô [52] .

    7 Dywizja Pancerna powoli przemieszczała się na nowe pozycje i rano 12 czerwca kontynuowała atak na Tilly-sur-Seulles, zgodnie z pierwotnymi rozkazami. O godz. 12:00 Erskine nakazał bryg. Hinde, dowódcy 22 Brygady Pancernej, aby natychmiast przeszedł przez lukę [50] . Gdy 131 Brygada Piechoty była gotowa do działania, 56 Brygada Piechoty została przekazana pod kontrolę 50 Dywizji Northumberian [49] [53] . Pułk rekonesansu pancernego 7 Dywizji Pancernej, 8 Królewski Pułk Huzarów Irlandzkich, zaczął rozpoznawać trasę natarcia, a reszta dywizji opuściła Trungy około 16:00 [53] [54] . Cztery godziny później awangarda zbliżyła się do Livry po dziewiętnastokilometrowym marszu bez napotkania jakiegokolwiek oporu, z czego ostatnie 9,7 km prowadziło przez terytorium kontrolowane przzez [46 Niem ostatnie]

    Na północ od Livry czołgi Mk VIII Cromwell 8 Pułku Huzarów zostały zniszczone przez działo przeciwpancerne kompanii eskortowej Dywizji Panzer Lehr piechota i czołgi zostały przeniesione55 Po dotarciu w okolice La Mulotiere bryg. Hinde nakazał zatrzymać się na noc, aby ukryć cel natarcia. Cromwelle 8 Królewskiego Pułku Huzarów Irlandzkich i 11 Pułku Huzarów Prince Albert's Own (pułk samochodów pancernych XXX Korpusu) rozpoznali flanki [54] [57] . 11 Pułk Huzarów nie znalazł śladów oporu po prawej, łącząc się z amerykańską 1 Dywizją Piechoty w pobliżu Caumont na lewej flance 8 Pułk Huzarów zlokalizował elementy.

    Bitwa ou Villers-Bocage Edytuj

    Brytyjskie natarcie wznowiono o 5:30, a około 8:30 awangarda 22 Pancernej Grupy Brygadowej wkroczyła na zachodni kraniec Villers-Bocage [53] [58] . Szwadron 4 Pułku Comté de Londres Yeomanry Tireurs d'élite przejechał przez miasto i zajął punkt 213 na wschód od niego, przy drodze do Caen. Pułk dowodzenia i kompania piechoty zajęły wschodni kraniec miasta wzdłuż głównej drogi [58] .

    Około godziny 9:00 czołgi brytyjskiej awangardy zostały zaatakowane przez 3–5 Tygrysów 2. kompanii 101. batalionu czołgów ciężkich [59] [60] [61] [62] . Maszyna pod dowództwem Michaela Wittmanna wjechała do Villers-Bocage i zniszczyła kilka czołgów 4 Pułku oraz pokonała oddział rozpoznawczy, a następnie zaatakowała brytyjkrajskie czołce dojoz Tygrys został unieruchomiony przez brytyjski ogień przeciwpancerny i został porzucony przez załogę, która uciekła w kierunku Château Orbois, aby zgłosić się do Dywizji Panzer Lehr po [65] rozka66] W mniej niż 15 minut 13-14 czołgów, dwa działa przeciwpancerne i 13-15 pojazdów transportowych zostało zniszczonych, wiele z nich przez czołg Wittmanna [66] [67] . Przez resztę poranka bataillon piechoty z 22 Brygady Pancernej zajął pozycje obronne w mieście jednak żołnierze w punkcie 213 zostali odcięci. Siły zebrane w celu przebicia się do nich nie były jednak w stanie przejść na grzbiet, a gdy więcej sił niemieckich przybyło między 11:00 a 13:00, okrążony szwadron poddał się [68] [69] [70] [70] Niemieckie rezerwy związały walką 22 Pancerną Grupę Brygadową w drodze powrotnej do Livry [71] .

    Czołgi Dywizji Panzer Lehr przybyły, aby zabezpieczyć północne i zachodnie wyjścia z Villers-Bocage, lecz zostały zaatakowane przez brytyjskie działa przeciwpancerne. 101. bataillon czołgów ciężkich SS wpadł w zasadzkę w centrum miasta [72] [73] . Kilka Tygrysów i Panzer IV zostało trafionych ogniem dział przeciwpancernych, Shermanów Firefly i brytyjskiej piechoty z granatnikami PIAT [74] . Uszkodzone maszyny zostały później podpalone przez ich załogi, a brytyjska i niemiecka piechota walczyły ze sobą przez całe popołudnie. Brytyjskie pozycje były bombardowane przez ciężką artylerię, a kilka niemieckich ataków zostało odpartych przez brytyjską artylerię polową strzelającą z odsłoniętych pozycji [75] . Brytyjska kompania została w końcu zmuszona odwrotu, pluton wzięty do niewoli, a kwatera główna batalionu znalazła się pod ostrzałem [76] . Bryg. Hinde zdecydował, e grupa brygadowa powinna wycofać się do rana do punktu 174, obszaru wzniesień na zachód od Villers-Bocage, w pobliżu Amayé-sur-Seulles [76] . O godz. 20:00 wycofanie rozpoczęło się pod osłoną ostrzału artyleryjskiego i zostało przeprowadzone w większej mierze bezproblemowo [77] .

    14 czerwca Edytuj

    50 Dywizja Piechoty Northumbrian Edytuj

    Rankiem 14 czerwca Montgomery porzucił atak okrążający na Caen, ponieważ brakowało mu „wystarczającej siły, by działać ofensywnie na obu flankach”. XXX Korpus otrzymał rozkaz kontynuowania „skoncentrowanego pojedynczego ciosu”, podczas gdy w obszarze I Korpusu atak 51 Dywizji Piechoty Highland został „uciszony” [79] . 50 Dywizja Piechoty Northumbrian kontynuowała uderzenie na południe, aby zepchnąć siły niemieckie. 14 czerwca, wspierana przez artylerię dywizji i samoloty RAF-u, dywizja zaatakowała w sile dwóch brygad w kierunku Senaudière, la Belle Epine, Lingèvres i Verrières [51] [80] [81] [82] . Jeśli atak par się powiódł, należało go wykorzystać do zdobycia Hottot-les-Bagues [80] . Aby przygotować trasę ataku, przeprowadzono rozpoznanie poprzedniego wieczora, lecz grenadierzy pancerni z Dywizji Panzer Lehr zadali wiele strat wśród żołnierzy brytyjskich ofiary niemickie na, chocia niezzon

    Główny atak rozpoczął się o 10:15 następnego ranka, kiedy 151 Brygada Piechoty Durham i czołgi 4/7 Pułku Królewskich Dragonów Gwardii zbliżyły się do Lingèvres i Verrières [84] . Niemieccy obrońcy wstrzymywali ogień, dopóki Brytyjczycy nie znaleźli się mniej niż 140 m od ich pozycji. Kulminacją walk był atak 6. batalionu Lekkiej Piechoty Durham, który z silnym wsparciem artyleryjskim zajął pozycje niemieckie. Dwie kompanie podeszły do ​​Verrières, które okazało się opuszczone, ale dalsze postępy zostały spowolnione przez niemiecką piechotę i czołgi [85] . 9. bataillon Lekkiej Piechoty Durham został również zatrzymany przez niemiecki ogień karabinów maszynowych i potrzebował swoich rezerwowych kompanii, aby przebić się przez pozycje niemieckie [86] . Około 13:30 bataillon zdobył Lingèvres i przeniósł do wioski swoje działa przeciwpancerne, choć większość z nich została wyłączona z akcji podczas pierwszego niemieckiego kontrataku] [82]

    Dwie Pantery zostały dostrzeżone podczas zbliżania się do Lingèvres przez sierż. Wilfreda Harrisa, dowódcę czołgu Sherman Firefly, który zaangażował się w walkę na dystansie 370 m, niszcząc pierwszy i uszkadzając drugi czołg nieprzyjaciela [88] . Kiedy Harris zmieniał swoją pozycję, drużyna piechoty polująca na czołgi pod dowództwem mjr. Johna Mogga (pełniący obowiązki dowódcy 9. batalionu Lekkiej Piechoty Durham) dobiła uszkodzoną Panterę [89] . Inne grupy piechoty odepchnęły kolejną atakującą Panterę, brytyjski M4 Sherman został zniszczony, a trzecia Pantera trafiona przez Shermana [90] . Trzy kolejne Pantery ruszyły w kierunku wioski Harris zniszczył główny pojazd poza zabudowaniami, a pozostałe dwa czołgi wewnątrz wsi, w tym jeden w centrum Lingèvres [91] . 231 Brygada Piechoty osiągnęła swoje cele przed zapadnięciem zmroku i nawiązała kontakt ze 151 Brygadą Piechoty [82] . Oficer 6. batalionu Lekkiej Piechoty Durham powiedział, że był to najlepszy atak przeprowadzony przez batalion podczas całej kampanii. Dziewięć niemieckich czołgów zostało zniszczonych w ciągu jednego dnia, ale 50 Dywizja Piechoty Northumbrian nie była w stanie przedrzeć się przez obronę Dywizji Panzer Lehr, a Pułk Lekkiej Piechoty Durham poniósł 353 ofiary [81] [82] [92] .

    Bitwa o Wyspę Edytuj

    22 Pancerna Grupa Brygadowa zakończyła wycofywanie się do 14 czerwca i utworzyła perymetr obronny o powierzchni mniejszej niż 2 km kw. w pobliżu Wzgórza 174 [94] [95] . Walki o to miejsce stały się znane jako bitwa o Wyspę lub bitwa o pozycję na Wyspie, jak nazwano je w raporcie z akcji 22 Pancernej Grupy Brygadowej [96] [97] [98] . Inne nazwy nadane akcji to bitwa o brygadę je bitwa o Amayé-sur-Seulles [93] [99] .

    Dywizja Panzer Lehr broniła się przed atakiem 50. Dywizji Piechoty Północnej i kontratakowała penetrację 7 Dywizji Pancernej, przy wsparciu 1. kompanii 101. batalionu czołgów ciężkich SS [93] [100] . Batalion rozpoznawczy 2 Dywizji Pancernej i inne małe jednostki piechoty również stanęły naprzeciw sektora obrony brygady, ale czołgi 2 Dywizji Pancernej jeszcze tam nie dotarły [101] . Brytyjska 131 Brygada Piechoty (jeden batalion piechoty i pułk pancerny) przeniosła się do Livry [93] . Rano 131 Brygada Piechoty utrzymywała drogę z sektora obrony brygady do obszaru Livry–Briquessard, a myśliwce bombardujące Hawker Typhoon atakowały pozycje niemieckie w pobliżu perymetru obronnego Brytyjczyków [102] .

    Niemiecka piechota zauważona przy zbliżaniu się do pozycji brygady została ostrzelana przez ciężką artylerię i odparta. Około 9:00 kolejna fala piechoty zaatakowała Brytyjczyków. Rozpoczęły się walki wręcz, a pluton brytyjski został zmuszony do odwrotu, lecz szybkie brytyjski kontratak piechoty i czołgów wyparł niemiecką piechotę ze zdobytych pozycji i przywrócił linię obrony. Niemcy odpowiedzieli ogniem nękającym, ostrzałem snajperów, moździerzy i ciężkim ostrzałem artyleryjskim. Po długim bombardowaniu o godz. 19:00 dokonano równoczesnych ataków z północy i południa, czołgami i piechotą, które włamały się do perymetru obronnego i zbliżyły się do kwatery głównej brygady, skąd zostały wyparte około 22:30 [103] .

    Dowódca 7 Dywizji Pancernej był przekonany, że jego pozycja jest bezpieczna, ale porażka prób 50 Dywizji Nothumberian, aby przedrzeć się przez Dywizję Panzer Lehr i dotrzeć do 7 Dywizji Pancernej, doprowadziła do wycofania się grupy brygadowej w celu wyprostowania linii frontu. Odwrót o kryptonimie operacja Anissed rozpoczął się tuż po północy [104] . Naloty bombowców na Aunay-sur-Odon i Évrecy zabiły 29 ofiar Niemców, zniszczyły jeden czołg Tygrys i uszkodziły trzy inne [105] [106] . Ogień nękający artylerii utrzymano na północ i południe od trasy odwrotu, ale Niemcy niewiele zrobili, aby temu przeciwdziałać [107] . Straty niemieckie obejmowały 700–800 ofiar i 8–20 czołgów, w tym kilka Tygrysów straty brytyjskie były niewielkie, utracono tylko trzy czołgi [93] [108] . Reynolds nazwał szacowaną ilość niemieckich ofiar „przesadą”, a w swoim raporcie bryg. Hinde napisał: „wątpliwe jest, czy nakłady spożytkowane na artylerię i amunicję do broni strzeleckiej były uzasadnione skalą wysiłków wroga” [100] .

    Analiza Edytuj

    Niepowodzenie operacji spowodowało, że gen. Dempsey napisał: „nie ma teraz szansy na szybką operację łączoną z wojskami lotniczymi, aby zdobyć Caen, albo pogłębić przyczółek na froncie XXX Korpusu. Jest już jasne, że Caen można wziąć tylko przez atak frontalny, lecz obecnie nie mamy do tego ludzi ani amunicji” [109] . Po wojnie dowódca 2 Armii twierdził, że atak 7 Dywizji Pancernej powinien się udać, a jego wątpliwości co do przydatności Bucknalla i Erskine' a wzrosły. Dempsey nazwał dowodzenie w bitwie w wykonaniu swoich podwładnych „hańbą” i powiedział, że decyzję o wycofaniu się z Villers-Bocage podjął dowódca korpusu i Erskine. Carlo D'Este nazwał komentarze Dempseya „nadmiernie surowymi”, ale historycy co do zasady je popierają, sugerując, że Bucknall zmarnował wielką okazję do szybkiego zdobycia Caen [106] [110] [111] . John Buckley ocenił, że Bucknall nie był gotowy do wsparcia ataku, gdy pojawiły się problemy i że Erskine nie był w stanie opanować sytuacji [112] . Oficjalny historyk armii brytyjskiej, Lionel Ellis napisał, że wynik bitwy był „rozczarowujący”, ale przez potęgę bojową Dywizji Panzer Lehr i niespodziewane przybycie 2 Dywizji Pancernej 7 Dywizja Pancerna „nie mogła osiągnąć pełnego sukcesu” [113] . W 2001 r. Michael Reynolds zauważył, że czołgi 2 Dywizji Pancernej nie znajdowały się w pobliżu Villers-Bocage [101] . Hubert Meyer napisał, że operacja Perch nie powiodła się, ponieważ 50 Dywizja Northumbrian i jej brygada pancerna nie mogły pokonać Dywizji Pancernej Lehr, 51 Dywizja Piechoty Highland na wschodnim krańcu przyczółka zawiodła, a także z powodu szybkiego kontrataku dokonanego przez awangardę 2 Dywizji Pancernej [114] .

    Skrytykowano przydzielenie niewystarczającej ilości piechoty do ataku, ponieważ zostały do niego przeznaczone tylko dwa bataliony piechoty i większość 1. batalionu Brygady Strzelców dostępne dla 7 Dywizji Pancernej 13 czerwca oraz trzy świeże brygady piechoty na przyczółku. Reynolds napisał, że Bucknall był winny tego, iż nie skoncentrował wystarczająco swoich sił [115] . D'Este zgodził się co do tego, ale Bucknall bronił swojej decyzji, twierdząc, że „49 [Dywizja] [. ] nie miała doświadczenia bojowego i ważne było, aby dobrze wprowadzić ją w chrzest bojowy w odpowiednio skoordynowanej bitwie i nie włączać jej w gorącą bitwę pancerną, taką jak wokół Villers-Bocage i Amaye ” [116] . Buckley stwierdził, że operacja zakończyła się niepowodzeniem [112] . Terry Copp napisał, że Dempsey nie docenił siły Niemców i ich poświęcenia w obronie posiadanego przez nich terenu. Mungo Melvin napisał, że Dempsey i 2 Armia źle radziły sobie z podporządkowanymi formacjami, nie dając podwładnym określonych zadań, jasnych zamiarów i pozwalając na zbytnią dowolność w interpretacji rozkazów [117] .

    Chester Wilmot nazwał operację Perch strategicznym sukcesem: „Przedwczesnym zaangażowaniem swoich sił pancernych Rommel opóźnił natarcie Brytyjczyków, ale tym posunięciem zagrał na korzyść Montgomery'ego, ponieważ kiedy dywizje pancerne zostały związane w bitwie z 2 Armią, nie mogły być użyte do ich właściwego zadania ofensywnego” [109] . Stephen Badsey napisał, że zdanie wypowiedziane przez Montgomery'ego do Bradleya: „Caen jest kluczem do Cherbourga” było prawdziwe. Ryzyko przełamania frontu w rejonie Caen unieruchomiło niemieckie dywizje pancerne na wschodnim krańcu frontu, niezdolne do przeprowadzenia kontrofensywy przeciwko amerykańskiej 1 Armii. Ingerencja Hitlera uratowała reputację wojskową Rommla, ponieważ w przeciwnym wypadku niezdolność do podjęcia operacji pancernych na półwyspie Cotentin, trudności związane z przemieszczaniem się i zaopatrzeniem wojsk w rejonie oraz siła wojsk anglo-kanadyjskich doprowadziłyby do szybszej i pełniejszej porażki armii niemieckiej w Normandii. Na mocy rozkazu z 12 czerwca Hitler uczynił resztę kampanii normandzkiej walką na wyczerpanie [31] .

    Straty Edytuj

    Podczas operacji Perch, 101. batalion czołgów ciężkich SS poniósł 27 ofiar, stracił dziewięć czołgów, a kolejnych 21 zostało uszkodzonych walki pozostawiły batalion z zaledwie 15 sprawnymi czołgami dostępnymi 16 czerwca [119] [120] . W przypadku większości formacji biorących udział w walce określone dane dotyczące ofiar są niedostępne. Do końca czerwca Dywizja Panzer Lehr straciła 2972 żołnierzy i zgłosiła utratę 51 czołgów i dział szturmowych, 82 pojazdów półgąsienicowych i 294 innych pojazdów. Do 16 czerwca 12 Dywizja Pancerna SS zgłosiła 1417 ofiar (na które składało się 405 zabitych, 847 rannych i 165 zaginionych), a do 26 czerwca utratę 41 czołgów (26 Panzer IV i 15 Panter) [120] . Do 16 czerwca 21 Dywizja Pancerna poniosła straty w wysokości 1864 ludzi przed inwazją dywizja posiadała 112 czołgów, a 16 czerwca zgłosiła posiadanie tylko 85 sprawnych czołgów [120] . Do końca czerwca 7 Dywizja Pancerna poniosła 1149 ofiar i straciła co najmniej 38 czołgów podczas operacji Perch [121] [122] [56] . Do końca miesiąca 50 Dywizja Piechoty Northumbrian poniosła łączne straty w wysokości 4 476 osób [123] .

    Tytuły honorowe Edytuj

    System bitewnych tytułów honorowych Wielkiej Brytanii i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów nagradzał jednsotki za udział w rozbudowie przyczółka w okresie operacji Perch w 1956 r., 1957 r. i 1958 r. Jedna jednostka otrzymała tytuł honorowy Port En Bessin, jedna formacja Souiller, cztery jednostki wyróżniono tytułem Breville, a 11 pułków otrzymało tytuł honorowy Villers-Bocage. Ponadto za udział w rozbudowie przyczółka w dniach 14–19 czerwca dziesięć jednostek nagrodzono tytułem Tilly Sur Seulles [124] .

    Późniejsze operacje Edytuj

    Bitwa pomiędzy 50 Dywizją Northumbrian a Dywizją Panzer Lehr trwała kilka dni i do 15 czerwca XXX Korpus twierdził, że zniszczył co najmniej 70 niemieckich czołgów [125] [126] . 18 czerwca Brytyjczycy ponownie wkroczyli do Tilly-sur-Seulles i następnego dnia zajęli wioskę, napotykając tylko lekki opór podczas kampanii normandzkiej miejscowość przechodziła z rąk do rąk w sumie 23 razy [125] [127] . Brytyjczycy zaatakowali Hottot-les-Bagues zajęte przez Dywizję Panzer Lehr i zdobyli przyczółek w wiosce, dopóki nie zostali zmuszeni do jej opuszczenia przez niemiecki kontratak czołgów i piechoty. Brytyjczycy przejęli wioskę, a następnie wycofali się w nocy [128] . 7 Dywizja Pancerna została wycofana i wzmocniona przez 33 Brygadę Pancerną, która wylądowała na plaży [81] [129] . Wzmocniona dywizja miała zaatakować ponownie, ale 19 czerwca rozpoczął się wielki sztorm na Kanale La Manche, który opóźnił lądowanie zapasów, a wszystkie brytyjskie ataki zostały przełożone [130] . Dzielnice Caen położone na północ od rzeki Orne zostały zdobyte podczas operacji Charnwood (8–9 lipca), a południowe przedmieścia podczas kanadyjskiej operacji Atlantic (18–20 lipca) [131] .


    Voir la vidéo: La forteresse de Churchill (Juillet 2022).


Commentaires:

  1. Kano

    stupide

  2. Nikotaur

    Bravo, votre phrase est brillante

  3. Eadwine

    Il y a quelque chose dans ce domaine. Merci pour votre aide dans cette affaire, maintenant je le saurai.

  4. Banan

    Pas super mais pas mal non plus

  5. Gilmat

    Ne frappez jamais quelqu'un qui est allongé, car il peut se relever. Emblème du marteau et de la faucille. Tondre et marteler ! Extrait d'une publicité pour un shampoing : Mes cheveux étaient secs et sans vie, mais maintenant ils sont humides et ondulent. Image : "Ivan le Terrible fait un tir de contrôle."



Écrire un message